مساحت باور

                    از:  احسان الله درویش

بر من ستاره بخش كه بس بي ستاره ام

در سنگريز حادثه ها، دل فگاره ام

 

اقليم باغ ذهن من از ياد برده است

سبزي فصل آفتاب، كه در انتظاره ام

 

جغرافياي باور من صفر ساحت است

در استواي فصل شكستن نظاره ام

 

اندوه منجمد، ز برم جاري ام ربود

درياي سرد ويخ زده ی بي كناره ام

 

از من مپرس، هيچ، كه بي تو چگونه ام

درآسمان سبز خدا، بي ستاره ام

 

تقلب یا توجیه؟

در این روز ها، به هر رسانه تصویری، صوتی و نوشتاری که سر بزنی، از تقلب، تخلف  و تخطی در روند انتخابات ریاست جمهوری و شورا های ولایتی می بینی، می شنوی و می خوانی.

هر کاندیدی ادعا می کند که دیگری تقلب کرده است و این ادعا بیشتر متوجه رییس جمهور فعلی است. این ادعا زمانی داغ تر مطرح می شود که یک کاندید تصور میکرد که مثـلن درفلان حوزه رای گیری، زیاد تر از دیگران رای می آورد؛ ولی وقتی آنگونه نشد، بلند گوی ادعا و اتهام را بصدا آورد. اما، در حوزه ایکه بیشتر از دیگران رای دارد، هیچگونه ادعای وجود ندارد و تازه هم، ادعای دیگران را در خصوص آن حوزه، نپذیرفته و دم از شفافیت انتخابات می زند. شاید هر کاندید فکر می کند که مردم فقط اورا می پذیرند و به او اعتماد دارند. شاید، این یک تجاهل عارفانه باشد و یا هم یک باور خوشبینانه (!) که این باور، شاید ریشه در دوران مبارزات انتخاباتی داشته باشد که هزاران تن، در سخنرانی های همایشی هر کاندید شرکت می کردند؛ ولی آنچه من اطلاع دارم، بسیاری این افراد، برای تماشا و تفریح می آمدند و تعداد دیگرهم آورده می شدند. در واقع، این افراد، در همایش هر کاندید، به نحوی حضور می یافتند.( فریبنده ست!) پس حالا، اگر با دید ظاهر بینی نگاه شود، باید به آنها حق دهیم!

در مقابل، این را هم باید بپذیریم که سر دمداران دستگاه حاکم، بنابر مساعد بودن ویا مساعد ساختن شرایط، رندانه آب در کوزه خود ریخته اند.

این یک امر مسلم و پذیرفتنی است که در هر انتخابات، تخطی ها ی آگاهانه و یا نا آگاهانه انتخاباتی، تخلفات و تقلبات صورت می گیرد – بخصوص در کشوری مثل افغانستان که سه دهه بحران و خانه جنگی را پشت سر گذاشته و انواع فساد و تقلب، به عالی ترین شکل آن رواج دارد، یک امر بدیهی است. باید پیش بین این گونه تقلب می بودیم. اما این تقلب را چه کسی مرتکب شده است؟ یک کاندید یا همه؟ من، باور دارم که همه دست به تقلب زده اند، همه و همه ؛ اما حالا، وقتی یک کاندید، دیگری را متهم می سازد، آیا خودش صادقانه جواب می دهد که:

•  چند مورد این گونه اتهامات را بر خود، می پذیرد؟
• خودش چقدر نیرنگ ها را بکار بسته است تا رای بیشترداشته باشد؟
•  آیا متوجه است که وقتی یک انگشت را بسوی دیگری نشانه می گیرد، سه انگشت دیگر، بسوی خودش اشاره دارد؟
• آیا ادعاهایش مستـند و مستدل است؟

با یک دید واقع بینانه، باید پذیرفت که تقلب، تخلف و تخطی، از سوی هر کسی و در حد توان گروه کاری اش، صورت گرفته است؛ اما، آیا اینگونه کاسه داغ تر از آش شدن ها، بخاطررو پوشی بر نا کار آمدی افراد و عدم اعتماد مردم برآنها نخواهد بود!؟

من فکر می کنم که این ادعا ها، بیشتر توجیهی اند تا بنمایانند که مردم، به آنها اعتماد داشته و دارند؛ ولی تقلب و .... راه را به بیراهه برده است. این کاندیدان، ناظرین مشخص خودرا بر پروسه رای دهی و شمارش آرا داشتند. آیا بر ناظرین خود باور ندارند، یا بر نظارت آنها؟

نگذارید که تاریخ تکرار شود!

 پیام انجمن همفکری دانشجویی به ملت شریف جاغوری:

 مردم شريف و عزتمند جاغوري!

علما، بزرگان، اساتيد، روشنفکران، دانشجويان و دانش آموزان گرامي؛

                                                                                    درود برشما!

جاغوري يک واژه نيست، بلکه کليد واژه­ي تاريخ، فرهنگ و سرزمين باستاني ما است. جاغوري، قلمرو خاک نيست، بلکه جغرافياي حوزه­ي فرهنگي است. جاغوري، يک واژه­ي بسيط در فرهنگ غبار گرفته­ي تاريخ نيست، بلکه تجلي جاه و جلالت غوريان است؛ که «جاغوري»، جاي غوريان است. احياي شکوه گذشته­ رسالت تاريخي فرهنگيان و فرهيختگان جاغوري است. جاغوري در تاريخ کشور، نماد و سمبل خردگرايي بوده است.

در سرفصل دوره­ي جديد، جاغوري بايد سمبل «خردگرايي جمعي» باشد. دست­يابي به چنين آرمان بلندي، رهايي از قيد بسياري از خودگذري­هاست!  جاغوري، ظرفيت بزرگ فرهنگي است، که با همگرايي طيف­هاي مختلف سياسي، قومي، منطقه­اي و قشري؛ به شکوفايي بيشتري خواهد رسيد.

انتخابات شوراي ولايتي ظرفيت احقاق حقوق اجتماعي و سياسي است و نه ميدان مسابقه­ي قدرت و شهرت! شوراي ولايتي غزني در اين دوره از حساسيت زيادي برخوردار است؛ که شهرغزنی در سال 2013 از سوي «سازمان کنفرانس اسلامي» به عنوان پا­یتخت جهان اسلام معرفي شده، بايد نمايندگاني بروند که از حقوق جاغوري به شايستگي دفاع و صيانت کنند.

شايسته است علما، روشن­فکران، موسفيدان، دانشجويان و نمايندگان مردمي، تلاش کنند تا کانديداها به اندازه­ي ظرفيت معقول راه­يابي به شوراي ولايتي يعني حدود 6-7 نفر تقليل يابد و «جرگه­ي همگرايي و منافع مردمي» در جاغوري تشکيل شود و تنها از همين ظرفيت و کساني که آراي بيشتري دارند حمايت جدي کنند، تا تجربه دوره­ي گذشته تکرار نشود و راه تدبير و همگرايي براي انتخابات پارلمانی هم باز شود

                      خدا آن ملتی را سروری داد             که تقدیرش بدست خویش بنویشت

                     به آن ملت سروکاری ندارد              که دهقانش برای دیگران کشت

     با احترام

    هیئت رهبری "انجمن همفکری دانشجویی"

"‌الميتو "‌ شمال جاغوري

اگر رفتي در ماه دوم بهار برو، وقتي وارد جاغوري شدي كفش هايت را از پاي درآور و چشمانت را نيمه باز بگير و نفس بكش،‌ آنقدر نفس بكش كه تمام خسته گي ها در و جودت آتش بگيرد.

چشمهاي نيمه بازت را باز كن و سوار تاكسي ات شو، موسيقي ملايمي هم بشنو و حركت كن. چه احساس مي كني؟‌ وقتي كه آسمان آبي اش را تماشا مي كني و وقتي كه نغمه هاي بادش را از كناره هاي شيشه هاي تاكسي ات مي شنوي، سرا پا شوق مي شوي و تند تر مي راني. بران تا مي تواني سرعت ات را اضافه كن، اينجا سرزمين عشق است و زيستگاه مردان شيرافگن. تاكسي ات خسته نمي شود، تيز تر بران و سركهايي كه رقص كنان از ميان كوه ها و مزارع عبور كرده اند را بپيما و مسيرت را به سمت شمال بگير.

در قسمت شمال جاغوري كه رسيدي، پر از شمال است و چه ملايم و دلگشا مي وزد. نامش "‌الميتو "‌است. وارد الميتو كه شدي يك مرتبه تمام منظره هايش را از نگاهت رد كن و شادمان تاكسي ات را بران.

آنجا سرزميني است پر از آب و هوا، در ميان كوه هاي پيچ در پيچ آرميده است و غرق است درشور شوق و زيبايي. اگر ترا چاي تعارف كردند حتما نوش جان كن كه چايي دلكش است،‌نوش جانت!

ازميان آن كوه هاي گره خورده، سرك باريك و با صفايي گذشته است كه سراسر از ميان درختان عرعر، سرنگو و علفزارها مي گذرد. دهقانانش چه با صفا مي كارند و مي دروند. زنانش را كه ببيني مملو ست از زيبايي و عاطفه. كودكانش دست در دست هم مي رقصند و ميله مي روند و چه معصومانه مي خندند. اگر توانستي لحظه اي توقف كن و با بچه ها بازي نما و وقتي كه برگشتي حتما براي ما تعريف كن.

اي كاش مي توانستي پاي پياده سري بزني از آن كوه هاييكه برايت تعريف كردم. از رمه هاي گوسفندانش، از شيطاني هاي بزغاله هايش و از گله هاي الاغش. چوپان هايش را كه ديدي، حتما بگو برايت پنير تياركنند. و آن وقت در كنار چشمه هاي آب سردش بنشين و بخور.  از آنها خواهش كن تابرايت سورناي بزنند و دوبيتي بخوانند، از آن دوبيتي هاي عاشقانه ء‌چوپاني.

مي دانم كه در آنجا دلتنگ نمي شوي، اما خواهش مي كنم كه زود برگردي و تمام جريانها را با ما قصه كني كه ما اينجا درگرفته ايم. ازمكتب و دختر و بچه هاي نازنين مكتبي اش بعدا كه رفتي ديدن نما كه ما ديگر حوصله ء منتظرماندن را نداريم .

تاكسي ات را سوار شو و برگرد، باسرزمين جاغوري خداحافظي نكن زيرا مطمئنم كه زود به آنجا برمي گردي.

                                                 محمدجان الفت

        كابل 12سرطان 86 13خورشيدي

تصویر سه بعدی

                       شریف سعیدی

بهشتم یا جهنم؟ شادیم یاغم؟ نمی دانم

نمی دانم نمی دانم نمی دانم نمی دانم!

سحرگاهان، درختم، ¹چاشت، سنگ و شب ذغال ِسرخ

چه آید برسرم از عالم وآدم نمی دانم!

دمی لبریزعشقم ؛ لحظه یی نفرینیی نفرت

ذلال برکه ام یا منگ مردابم؟ نمی دانم

خدا، شیطان، بشر، درهستیم پیدا وپنهانند

چو تصویر سه بعدی درهم وبرهم ، نمی دانم

عسل می خواستم، شد لا نه زنبورها جانم

چه خواهم دیگراز دنیا نمی دانم نمی دانم

2005-09

خون چکید از شاخ گل، ابر بهاران را چه شد

                                                                                                محمدجان الفت   " چاپ شده در روزنامه راه نجات"

کارم ز دور چرخ به سامان نمی‏رسد

خون شد دلم ز درد و به درمان نمی‏رسد

با خاک راه راست شدم همچو باد و باز

تا آبروی می‏رسدم نان نمی‏رسد

پی پاره یی نمی‏کنم از هیچ استخوان

تا صد‏هزار زخم به دندان نمی‏رسد

شهر خاموش و بی‏صدا، در میان کوه‏های خمیده و بی‏علف، در میان دود و غبار و غم نفس می‏کشد. جاده‏های خاک آلود و خانه‏های متفاوت که هرکدام بیانگر وضعیت صاحب آن است، پشت در پشت و رو در رو، بر روی خاک دراز کشیده‏اند و پنجره‏ها چشم به بیرون باز کرده اند تا ببینند که صاحبان آن‏ها چه خون دل می‏خورند و چگونه درگیر این روزگار لعنتی شده اند.

صدای آسمان و نگاه خورشید به این شهر کوچک آرام و رنج کشیده نمی‏رسد و آوای رعد و برق در آسمان این زمین حتا در بهار نیز شنیده نمی‏شوند چون این‏جا رعد و برق بسیار دیده اند و آتش بسیار تجربه کرده اند و دیگر رعدی و برقی در این‏جا مفهومی ندارد.

ده زیبا و خوش‏رنگ و ترو تازه با آدم‏های نیک‏اندیش وصادق که بجز از راستی چیزی دیگری را نمی‏دانند، در گوشه گوشه‏های این شهر به انتظار آبادی نشسته اند. آن‏ها با کمال امید و آرزو می‏کارند و می‏دروند و کار می‏کنند و از زنده‏گی نصیبی می‏برند. خیال می‏کنند که روزی امنیت و صلح می‏آید و همه باهم برای این کشور کار می‏کنند و محصولات زراعتی آنان نیز ارزش پیدا می‏کنند و تریاک از ریشه کنده می‏شود. آرزوی خوشی است، به امید آن‏روزها، ولی اکنون:

نه کبک انجیرمی‏خواند به دره

نه بر پسته شگوفه می‏زند جوش

هلیکوپتر‏های جنگی و پرنده‏گان بال شکسته در آسمانش می‏پرند و تانک‏های زره دار و بایسکل‏های بی بریک و کروزین‏های شیشه دودی در زمین‏اش می‏دوند و دست طفلک گدا به دنبال یک افغانی از صبح تا غروب خشک می‏شود.

کنار دیوار‏های غمگین کنار جاده که از هر خشت و سنگ‏اش بوی آتش می‏آید، مادران شرم آلود و صبور، فرزند چند ماهه خویش را در معرض دید عابران قرار می‏دهند تا شاید دلی آتش بگیرد و دستی به ترحم دراز شود، نه به خاطر خودش بلکه به خاطرطفل معصومش.

این‏جا نه پای رفتن است و نه جای ماندن، آخر کجا رویم که در آن‏جا خورشیدش گرم باشد؟! کجا رویم که صدای کوچه‏هایش بوی شادی دهد و عشق و زنده‏گی در هر نفسش احساس شود؛ که این جا، نه می‏شود قایق ساخت و نه آبی است که به آن انداخته شود و نه دریایی است که در آن دل خویش را به میهمانی فرستاد.

زنده‏گی که آمد می‏آید و باید آن‏را کشید به هر حال که باشد، اما چه بهتر که خوب‏تر آنرا آب و تاب دهیم و غرور و عشق و ننگ و مردانه‏گی را در درون آن بریزیم و آن‏وقت در یک فضای انسانیت زنده بمانیم و زنده‏گی کنیم.

دنیا مزرعه آخرت است و آبروی این دنیا در گور نیز با ما می آید و هست چون گور آخرین مرز زنده‏گی نیست اگر می‏بود می‏ارزید که خودرا بکشیم و آتش زنیم.

قدم به قدم که می‏آیی، امید و نا امیدی در رگ رگ وجودت احساس می‏شود اما نگران نباش چون تو از آدم‏های این‏جایی و اینجایینان با همه چیز حتا با بدبختی عادت کرده اند و می‏دانند که زنده ماندن در این‏جا نیاز به خون دل خوردن دارد.

چون: «پرنده‏های قفسی، عادت دارند به بی‏کسی»

سر چوک‏ها که گذر کنی دلت خون می‏شود، آدم‏هایی را می‏بینی که همه چیزش شده کار، عشقش کار، آبرویش کار و حتا زنده‏گی اش کار، اما چه کنند که پیدا نمی‏شود. وقتی کسی می‏آید که یک کارگر نیاز دارد، صدها نفر به سرش می‏ریزند و ناامید برمی‏‏گردند؛ این‏ها همه از مجبوری و درمانده‏گی و بی‏کاری است.

آن‏ها که صبح زود می‏آیند و چندین کس دیگر نیز درخانه انتظار نان شب را از ایشان دارند، بی‏کار و خسته و گرسنه، شب به خانه‏های شان برمی‏گردند اما کسان دیگری هستند که از سیری می‏ترکند.

تعداد شان اندک نیستند آنانی که در این روزها، خسته از همه چیز و دلسرد ازتمام زنده‏گی، راه غربت را به پیش می‏گیرند و از مرزهای کشورهای همسایه پس رانده می‏شوند آن‏هم با هزار مشکلات و تحقیر و توهین.

و همچنان کم نیستند آن‏هایی که در خارج از کشور در حالت بی‏سرنوشتی به سر می‏برند و نمی‏دانند که اگر به وطن برگردند کجا شوند واگر همان‏جا باشند تابکی؟ ولی فکری باید کرد به این بی سرنوشتی‏ها و دربدری‏ها.

می‏دانم که زمان نه به عقب برگشتنی است و نه می‏شود به آن سرعت بیش‏تر بخشید بلکه تنها کاری که می‏توان کرد همان احساس مسئولیت است که شهریان در شهر و دهاتیان در دهات با ید آن‏را حس کنند و هرکس به اندازه توان خویش دست به خدمت بزنند و سعی نکنند که به فکر فریب دادن کسی باشد.

به آرزوی روزی که سکوت بشکند و دل‏های آدم‏ها به جای خون، عشق و وفاداری و صداقت پمپ کند و دیگر طفل دوماه ما روی سرک به گدایی نخوابد و مادران ما عاطفه خویش را به‏جای این‏که به گدایی مصرف کنند، برای تربیت فرزند نازنین‏اش مصرف کنند.

بر این رواق زبرجد نوشته‏اند به زر

که جز نیکویی اهل کرم نخواهد ماند